πέφτω


Νιώθω να πέφτω...
Με έσπρωξαν? Γλύστρισα? Δεν ξέρω...
Είμαι σε όνειρο? Είμαι ξύπνια? Δεν έχω καταλάβει.
Πέφτω στα αλήθεια ή είναι ένα συναίσθημα που βαραίνει την ψυχή μου?
Είναι κάποιος κοντά μου να με βαστάξει?
Έχω κάποιον να το μοιραστώ?
Όχι! Όλο αυτό το περνάω μόνη.
Είναι επιλογή μου ή  κατ΄ ανάγκη?
Εκεί που πέφτω πώς είναι? Θα πονέσω ή είναι μαλακά?
Μπορώ να προστατεύσω μόνη μου τον εαυτό μου?
Σκέψεις... σκέψεις... σκέψεις... τρελένομαι!
Πρέπει να βρω όμως μια λύση!
Δεν μπορώ να αφεθώ στη μοίρα μου.
Ό,τι κι αν είναι αυτο που με σπρώχνει και με τραβάει προς τα κάτω  πρέπει
να σταματήσει!
Δεν μου αρέσει! Δεν το θέλω!
Επιλέγω να το βγάλω από την ζωή μου!
ΞΥΠΝΗΣΑ!
... απ΄ ό,τι ήταν αυτό που με "κοίμιζε".
Γύρισα και το κοίταξα κατάματα. 
Συνειδητοποίησα ότι ήταν τα πιστεύω και τα όνειρά μου που κατρακυλούσαν από το συννεφάκι που τα είχα βάλει, σε μια κατηφόρα που οδηγούσε σε ένα βρώμικο κι άθλιο κόσμο.
Δεν θέλω να φτάσω εκει!
Δεν θέλω να μολυνθώ από αυτόν τον βούρκο!
Ακόμη κι αν το τίμημα είναι να ζήσω μόνη, το προτιμώ από το να γίνω ένα με αυτούς.
Μάζεύω τα κομμάτια μου κι αρχίζω να χτίζω ένα κάστρο.
Στόχος μου είναι να κλειστώ μέσα σε αυτό για να μην μπορέσει κανείς να με πλησιάσει.
Ούτε εγώ θα βγαίνω, αλλά, ούτε κανείς θα μπαίνει.
Θα έχει πανύψηλους χοντρούς τοίχους ώστε να μην ακούνε τα τραγούδια μου κι εγώ τις σπαραχτίκές  κραυγές τους.
Θα κλείσω ερμητικά κάθε είσοδο ή έξοδο.
Δεν θα φτιάξω καν παράθυρα για να μην τους βλέπω και να μην με κοιτάζουν.
Θέλω να τους ξεχάσω και να ξεχαστώ!
Δεν θα ξαναεπιτρέψω σε κανέναν να με ρίξει από πουθενά!
Ούτε σωματικά, ούτε ψυχικά, ούτε πνευματικά!
Θα ζήσω ελεύθερη!
Εγώ, με τα πιστεύω μου και τα όνειρά μου!