Έχεις 1 ευρώ?

Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο άσχημη εικόνα από ένα παιδί που ζητιανεύει.

Προσπαθώ να καταλάβω τους γονείς που αναγκάζουν τα παιδιά τους να μπουν σε τέτοιες διαδικασίες.

Πραγματικά αναρωτιέμαι αν συμβαίνει ως τελευταία λύση μιας τραγικής οικονομικής κατάστασης ή το κίνητρο να είναι μόνο το κέρδος.

Δεν είμαι αφελής κι αντιλαμβάνομαι ότι οι λόγοι δεν είναι τόσο αθώοι.

Αναστατώθηκα διαβάζοντας τις προάλλες ένα άρθρο στο ίντερνετ που αφορούσε τα παιδιά των τσιγγάνων.

Είναι γνωστό πώς η επαιτεία είναι ένας από τους βασικούς τρόπους διαβίωσης τους. Τα παιδιά γι΄αυτούς δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από καινούριο μηχάνημα που κατεβάζει χρήματα. Γεννοβολάνε συνέχεια και πριν καλά καλά σαραντίσουν τα βγάζουν ήδη στην παραγωγή.

Δεν τα φροντίζουν σωστά, δεν τα ταΐζουν όπως πρέπει, δεν τα μορφώνουν....

Το μόνο που ασχολούνται να τα εκπαιδεύσουν καθώς μεγαλώνουν είναι πώς να κλέψουν και πώς να είναι πιο πειστικοί ζητιάνοι, ακόμα κι αν αυτό “απαιτεί” να τα παραμορφώσουν...

Στο περιβάλλον που ζούνε δεν βλέπουν τίποτε άλλο πέρα από όλα αυτά τα σκατά.

Άρα, η εξέλιξη τους προς αυτά τα μονοπάτια, είναι το μόνο φυσικό επακόλουθο.

Πόσο άδικο είναι αυτό!

Έτυχε κάποιες φορές που χρησιμοποίησα μέσα μεταφοράς πολύ κοντά μου να κάθονται τσιγγάνες με τα μωρά τους. Στην αρχή για να είμαι ειλικρινής, από μέσα μου ξίνισα. Μύριζαν άσχημα, είχαν ψείρες, μίλαγαν δυνατά τραβώντας τα ενοχλημένα μάτια των υπολοίπων επάνω τους. Καθώς η διαδρομή ήταν μεγάλη άρχισα να παρατηρώ τα παιδιά τους. Άλλοτε μωρά, άλλοτε λίγο μεγαλύτερα... όλα ζωηρά και λίγο γκρινιάρικα.

Αν τους έβγαζες την μπίχλα και τους έβαζες καθαρά κι όμορφα ρούχα δεν θα ξεχώριζαν.......

Ήταν φυσιολογικά παιδιά σαν όλα τα υπόλοιπα ανά τον κόσμο!

Με τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες επιθυμίες και τα ίδια δικαιώματα.

Κι όμως αυτά τα πλασματάκια σε αντίθεση με τα δικά μου και τα δικά σας είχαν προδιαγεγραμμένη μια άσχημη μοίρα.

Κι αυτό είναι κάτι που έβγαλε την αντιπάθεια από μέσα μου γι΄ αυτούς κι έβαλε τον οίκτο.

Πριν λίγο καιρό είχα μια προσωπική εμπειρία με δύο τσιγγανάκια ηλικίας περίπου 8 ετών.

Είχαν έρθει στο πάρκο που καθόμουν με τα παιδιά μιας φίλης, να παίξουν. Οι γονείς τους πουλούσαν την πραμάτεια τους στην διπλανή λαϊκή αγορά. Όσες μαμάδες βρισκόταν επίσης στο πάρκο ενοχλημένες με την παρουσία των δυο αυτών “παρείσακτων”, δεν επέτρεπαν στα μικρά τους να πλησιάζουν και τα απομάκρυναν επιδειχτικά. Στο μεταξύ είχαμε κάποια παιχνίδια δεξιά κι αριστερά αφημένα. Τα δύο γυφτάκια μέσα στην παιδική τους αφέλεια τα πήραν χωρίς να ρωτήσουν όλο ενθουσιασμό να παίξουν. Παρόλες τις αντιδράσεις μερικών συμφωνήσαμε μεταξύ μας να μην τους τα πάρουμε αλλά παράλληλα να προσέχουμε να μην μας τα κλέψουν.

Ύστερα από λίγη ώρα διαπιστώνουμε ότι, φεύγοντας, είχαν εξαφανίσει τα μισά παιχνίδια.

Μιας κι εγώ ήμουν αυτή που αντέδρασα και ζήτησα πρώτη να μην διώξουμε τα παιδιά αυτά από το πάρκο και να τους αφήσουμε να χρησιμοποιήσουν τα πράγματά μας, με “εξέλεξαν” ως αυτή που θα πάει να τα διεκδικήσει πίσω....

Πράγματι βρίσκω το κοριτσάκι, το οποίο με είχε φλομώσει στο ψέμα και προσπαθούσε να με ξεφορτωθεί. Διαπίστωσα ότι παρότι μικρή ήταν πολύ καλά δασκαλεμένη στην απάτη και το ψέμα. Στεναχωρήθηκα γι΄ αυτήν! Για να πετύχω τον στόχο μου της έταξα ότι αν μου πει την αλήθεια θα την κερνούσα παγωτό. Στην ιδέα αυτή, το αθώο κατά βάθος παιδάκι, με πήγε εκεί που ήταν το αγόρι με τους δικούς της. Οι γονείς και καλά μόλις έμαθαν τι είχε συμβεί τον μάλωσαν. Πήρα τα παιχνίδια που είχαν κλαπεί πίσω και κέρασα στη μικρή το παγωτό που της είχα υποσχεθεί. Η μικρή με συμπάθησε και δεν ξεκόλαγε από δίπλα μου μετά από αυτό. Την έλεγαν Μαρία και μιλώντας μαζί της διαπίστωσα ότι ήταν ένα πολύ γλυκό κορίτσι! Στην συνέχεια ήρθε το αγοράκι, που τον έλεγαν Βασίλη και μου ζήτησε συγγνώμη. Με το σκεπτικό να του δείξω ότι η ζωή είναι καλύτερη όταν συμπεριφερόμαστε σωστά του είπα ότι για επιβράβευση που ήρθε πίσω να παραδεχτεί το σφάλμα του, θα του κερνούσα κι εκείνου ένα παγωτό με την ελπίδα να μην “ξαναμπερδευτεί” και πάρει κάτι που δεν του ανήκει. Όταν θέλει κάτι μπορεί να το ζητάει. Με διαβεβαίωσε ότι θα το κάνει (η πρόθεση μετράει, γιατί αμφιβάλλω αν θα καταφέρει να τηρήσει την υπόσχεσή του) κι έτσι ... γίναμε “φίλοι”.

Για τις επόμενες 3 εβδομάδες, κάθε Πέμπτη που ερχόταν με τους γονείς τους στην λαϊκή έτρεχαν στο πάρκο να με βρουν. Το στόμα τους έσταζε μέλι και ήταν άψογα στην συμπεριφορά τους. Επέβαλα στις άλλες μαμάδες να μην τους φερθούν άσχημα και να αφήσουν τα παιδιά τους να παίξουν μαζί τους. Παρά τις αντιδράσεις πέρασε το δικό μου, και πραγματικά δεν είχαμε ευτράπελα ξανά. Εννοείται ότι κάθε εβδομάδα τους έπαιρνα μια λιχουδιά για να τα ευχαριστήσω, χωρίς να μου το ζητήσουν ποτέ.

Η σκέψη μου για τους τσιγγάνους άλλαξε και πάλι. Από οίκτο άρχισα να νιώθω αγάπη.

Η μικρή Μαρία μου έδειξε εμπιστοσύνη γιατί την πρόσεξα κι έδειξα λίγο ενδιαφέρον γι΄ αυτήν.

Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους μας που έχει ανάγκη από προσοχή κι αποδοχή.

Οι γονείς της δεν την έστελναν σχολείο και την ανάγκαζαν να δουλεύει... και ποιος ξέρει τι άλλο της επιφυλάσσει η μοίρα μεγαλώνοντας.

Σαν την Μαρία υπάρχουν κι άλλοι. Με την ίδια ευαίσθητη καρδιά. Πιθανότατα έτσι να ήταν και οι γονείς της ή οι παππούδες της όταν βρισκόταν στην τρυφερή αυτή ηλικία.

Απλά δεν βρέθηκε κάποιος να τους δείξει έναν άλλο δρόμο.

Ή ακόμα δεν ήταν πολλοί αυτοί, από την φυλή της, που “επαναστάτησαν” για ένα καλύτερο τρόπο ζωής.

Όπως και να έχει είναι κρίμα να επαναπαύονται στην περπατημένη τους.

Τα παιδιά πρέπει να έχουν ένα πιο σωστό περιβάλλον για να μεγαλώσουν.

Θα παραβλέψω το κομμάτι της φτώχειας, με τα τσαντίρια και τα λοιπά, γιατί και με στερήσεις μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και να περνάς καλά.

Θα επικεντρωθώ στο κομμάτι ότι δεν πρέπει να τα εκμεταλλεύονται για δουλειά ή ζητιανιά ή ότι άλλο.

Και εδώ θα ήθελα να το γενικεύσω.... γιατί δεν είναι μόνο τα παιδιά των τσιγγάνων που εργάζονται αλλά χιλιάδες άλλες πλασματάκια σε όλο τον πλανήτη που δεν έχουν παίξει με κούκλες ή αυτοκινητάκια γιατί αναγκάζονται να δουλεύουν 12ωρα σε εργοστάσια, χωράφια κι αλλού.

Δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού!

Μακάρι κάτι να γίνει κι όλο αυτό κάποια στιγμή να διορθωθεί!