Σιωπή


Κοιτάζω την κάφτρα του τσιγάρου μου που καίγεται...
Μέσα στην μελαγχολική μου διάθεση, το βλέμμα κενό, κοιτάζει τον τοίχο.
Μουσικές μελωδίες με ταξιδεύουν σε ταξίδια που δεν πρέπει να κάνω....
Σκέψεις που θέλουν να δραπετεύσουν, γεμίζουν ασφυκτικά το κεφάλι μου.
Λέξεις  που δεν πρέπει να ειπωθούν με βασανίζουν.
Δεν έχω σκοπό να παρασυρθώ σε καταστάσεις που θα με κάνουν να μετανοιώσω αργότερα, αλλά πνίγομαι γιατι  αφήνω το μυαλό μου να περιπλανηθεί.
Αυτή η προσωπική μου ανάγκη για επιβεβαίωση με οδήγησε σε μονοπάτια επικύνδυνα.
Παίζω με την φωτιά και πείθω τον εαυτό μου ότι δεν θα καώ.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι τόσο καλά  κι αντί να το εκτιμήσω φλερτάρω τον κίνδυνο.
Δεν ξέρω γιατί.... Δεν έχω σκοπό να κάνω κάτι... απλά με γοητεύουν πράγματα που δεν πρέπει, και νιώθω τύψεις.
Λένε ότι "η αμαρτία γεννιέται από την σκέψη, ακόμα κι αν δεν γίνει ποτέ πράξη".
Στην ιδέα και μόνο ότι δεν φαίρομαι "τίμια" τρελαίνομαι....
Αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα....
Εύχομαι όλες αυτές οι άβολες σκέψεις να τελειώσουν εδώ, και να μην με ακολουθήσουν αύριο...