Τρίτη 19 Αυγούστου 2014

                                                                         Χιόνι

Αθήνα. Φλεβάρης του 2003.
Σε μια γειτονιά της πόλης, νωρίς το πρωί, ακούγονται χαρούμενες παιδικές φωνές...
-Μαμά, μπαμπά..ξυπνήστε!!! Χιονίζει!!!!
Πάμε έξω να παίξουμε χιονοπόλεμο?
Θα φτιάξουμε κι ένα μεγάλο χιονάνθρωπο!
Οι γονείς αγκαλιασμένοι πίνουν το ζεστό τους καφεδάκι κοιτάζοντας ενθουσιασμένοι έξω από το παράθυρο, καθώς περιμένουν τα παιδιά τους να ντυθούν κατάλληλα.
Την ίδια μέρα, σε μια άλλη γωνιά της πρωτεύουσας τέσσερις φίλοι συζητούν πίνοντας μπύρες, σε μια καφετέρια....
-Καλά φίλε, γουστάρω φάση! Με τόσο χιόνι που ρίχνει στην Αθήνα, φαντάσου τι θα γίνεται στον Παρνασσό! Είστε να πάρουμε τα κορίτσια και τα snowboard και να φύγουμε για τριήμερο?
Το ίδιο βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, σε πλατεία του κέντρου, ένας άτυχος στη ζωή ηλικιωμένος άντρας, άστεγος, σε ένα παγκάκι προσπαθεί μάταια με κάθε τρόπο να ζεσταθεί.
Η επόμενη μέρα έρχεται και δειλά δειλά αρχίζει ο ήλιος να ξεπροβάλλει στον ουρανό.
Οι πρώτες ακτίνες πέφτουν σε έναν κήπο, πάνω σε έναν υπέροχο χιονάνθρωπο με ένα πελώριο καρότο για μύτη.
Αργότερα στον Παρνασσό, οι ακτίνες χώνονται ενοχλητικά στο παράθυρο ενός ξενώνα, που 8 κοιμισμένοι νέοι λαχταρούν λίγο χουζούρεμα ακόμα προτού αρχίσουν τις καταβάσεις και τα slalom.
Τέλος, σε κεντρική πλατεία της Αθήνας, οι περαστικοί συναντούν ένα νεκρό γεροντάκι που το κρύο της προηγούμενης νύχτας κατάφερε να τον απομακρύνει από την μίζερη ζωή του.
Βλέποντας αυτή την εικόνα, ο τρόπος που βλέπω πλέον το χιόνι έχει αλλάξει.
Σκεπτόμενη πόσοι άνθρωποι υποφέρουν εξαιτίας αυτού, δεν μπορώ να το απολαύσω.
Η ατέλειωτη χαρά που νιώθουν οι περισσότεροι, είναι πραγματικός εφιάλτης για κάποιους άλλους.
Μπορώ όμως να κοιτάξω μόνο τον εαυτό μου και να αδιαφορήσω για εκείνους?
Άλλωστε τι μπορώ να κάνω για να τους βοηθήσω?
Πόσα ανάμεικτα συναισθήματα για ένα τόσο όμορφο γεγονός...
Αυτό που θα ήθελα να πω είναι ένα “ευχαριστώ” γιατί έχω ένα ζεστό σπίτι, γεμάτο αγαπημένα πρόσωπα να με περιμένουν. Προσέχω τις επιλογές μου στη ζωή, ελπίζοντας να μην χρειαστεί να καταλήξω σαν τον άστεγο γεράκο.
Εσείς αλήθεια τι σκέφτεστε όταν βλέπετε χιόνι?




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου