Οθόνη



Παρασκευή βράδυ.
Είμαι μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης. Κοιτάζω, μα δεν βλέπω.
Κάτι πρέπει να δείχνει μα με αφήνει αδιάφορη...
Σκέφτομαι, αλλά μάλλον είμαι πολύ αφηρημένη. Δεν συγκρατώ τις σκέψεις μου!
Μάλλον δεν θα είναι σημαντικές...
Πιάστηκα στον καναπε. Σηκώνομαι!
Κλείνω την τηλεόραση. Με ζάλισε!
Ανοίγω τον υπολογιστή. Πάλι στέκομαι μπροστά σε μια οθόνη!
Δεν ξέρω γιατί έχω ανάγκη να κρύβομαι πίσω από αυτήν...
Μάλλον είμαι μοναχικός άνθρωπος!
Επικοινωνώ με φίλους, όλο "χαχαχα" και "μπίρι μπίρι", στο δωμάτιο όμως επικρατεί σιωπή.
Πόσο μου αρέσει η σιωπή! Πόσο θα βαριόμουν να ήμουν έξω τώρα...
Μου αρέσει που είμαι μόνη! Δεν είναι συχνό φαινόμενο, οπότε, η διαπίστωση αυτή, μονομιάς μου έφτιαξε την διάθεση!
Τόσο, που θα βάλω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί να το "γιορτάσω"!
Θα ανοίξω χαμηλόφωνα το ράδιο με διάθεση για μπλουζιάρικες μουσικες!
Γεμίζω το δωμάτιο με κεριά και σβήνω το φως.
Είναι τόσο όμορφη η ατμόσφαιρα που μου βγαίνει αυθόρμητα να χαμογελάσω!
Συνειδητοποιώ πόσο αγαπώ την κάθε γωνιά του σπιτιού μου!
Σκέφτομαι με πόση δυσκολία το έστησα... τις χαρές και τις λύπες που έζησα μέσα σε αυτό και νιώθω ευλογημένη!
Στην απόλυτη αίσθηση χαλάρωσης που βρίσκομαι ανάβω ένα τσιγάρο.
Πόσο με γοητεύει ο καπνός που απλώνεται στο δωμάτιο!
Βρίσκομαι στον παράδεισο? Δεν ξέρω!  Αλλά, έτσι νιώθω!
Γέρνω προς τισω στη πολυθρόνα και αφήνομαι... χάνομαι! Παραδίνομαι στην νιρβάνα μου!
Πρέπει να πέρασαν δυο ώρες έτσι. Άρχισα να νυστάζω.
Κλείνω την μουσική, σβήνω τα κεριά κι ετοιμάζομαι να ξαπλώσω.
Όσο κι αν προσπαθω, όσο κι αν στριφογυρίζω στο στρώμα, δεν  καταφέρνω να κοιμηθώ.
Έντονη συναισθηματική βραδυά και οι σκεψεις ξεπηδάνε απο το κεφάλι μου.
Μην με ρωτήσεις τι.... πάλι δεν θυμάμαι!
Πφφφφ.... σε τρεις ώρες θα ξημερώσει! "Κοιμήσου! Κοιμήσου! Μ` ακούς?"
Πιάνω το κινητό μου, να παίξω κανένα παιχνίδι να ζαβλακώσω.
Πάλι βρίσκομαι μπροστά σε μια οθόνη!
Τι χαζό!
 Πόσο απαραίτητη μας είναι τελικά? Είμαι εξαρτημένη?
Και με αυτή την σκέψη, κλείνω τα μάτια κι αποκοιμιέμαι......