Μάνα

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά!
Ποια άλλη λέξη ηχεί τόσο όμορφα όσο αυτή?
Πόση τρυφερότητα βγαίνει από μέσα μας όταν την προσφωνούμε?!?
Μάνα είναι αυτή που σε φέρνει στη ζωή και σου στέκεται όσο κανείς σε όλη την πορεία σου.
Είναι αυτή που σε αγκαλιάζει όταν νιώθεις φόβο.
Αυτή που σε παρηγορεί όταν είσαι απογοητευμένος.
Αυτή που σε μαλώνει όταν δεν είσαι σωστός κι ενώ είναι μέσα στα νευρα σε 5' το έχει ξεπεράσει γιατί είσαι το λατρεμένο της αγγελούδι και δεν αντέχει να είναι κακιωμένη μαζί σου.
Αυτή ξενυχτάει δίπλα σου όταν είσαι άρρωστος και σε αυτήν εξομολογείσαι πρώτα τις χαρές και τις λύπες σου.
Από αυτήν παίρνεις ενέργεια για ζωή. Είναι το παράδειγμα και το πρότυπο σου.
Υπάρχουν βέβαια και μαμάδες που δεν είναι σωστές.
Είτε γιατί δεν  είναι ώριμες γι΄αυτόν τον ρόλο , είτε γιατί είναι πολύ εγωίστριες και βάζουν τον εαυτό τους πρώτο, είτε γιατί τους προέκυψε μια εγκυμοσύνη που δεν θέλησαν για δεοντολογικούς λογους να διακόψουν. Επίσης υπάρχουν μανάδες που οι δυσκολίες της ζωής τις αναγκάζουν να βάλουν άλλες προτέραιότητες, κυρίως για βιοποριστικούς λόγους, με αποτέλεσμα να  μην έχουν διάθεση και αντοχές για πιο προσωπικές στιγμές με τα παιδιά τους.
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να μιλήσω για την δική μου μητέρα.
Δεν θα είναι ένα λογύδριο αγάπης και τρυφερότητας προς το πρόσωπό της, γιατί τα συναισθήματά μου προς εκείνη δεν είναι τέτοια.
Δυστυχώς η σχέση μας δεν είναι γεμάτη με  ροδοπέταλα..  παρά μόνο από αγκάθια.
Πλέον η πικρία και η απογοήτευση που νιώθω εξαιτίας της, έχει υπερβεί κάθε άλλο μου συναίσθημα.
Όταν την σκέφτομαι θέλω να βρίσω και να φτύσω....  κι αυτά τα συναισθήματα δεν τα λέει κανείς φυσιολογικά.
Μεγάλωσα βιώνοντας την απόρριψη και την απαξίωση  από αυτήν.  Η στάση της απέναντί  μου ανταγωνιστική και με τεράστιες δόσεις ζήλιας και φθόνου.
Όπου μπορούσε να με μειώσει και να με πληγώσει, το έκανε με μεγάλη ηδονή.  Ξπέσπαγε πάνω μου κάθε της κόμπλεξ και πλήρωνα όσα δεν είχε τα κότσια να ξεστομίσει στους άλλους.
Σε πολλές σημαντικές μου προσωπικές στιγμές δεν ήταν παρούσα. Αλλά και σε αυτές που ήταν πάλι μόνη ένιωθα. Σαν να ερχόταν από υποχρέωση, χωρίς ίχνος επιθυμίας να με καμαρώσει.
Η αδυναμία της ήταν και είναι  ο αδερφός μου. Όσο  είμασταν υπό την προστασία της μικρά, μας είχε μάθει να μην αγαπιομαστε μεταξύ μας. Συνεχώς έβαζε λόγια με αποτέλεσμα να έχουμε  δημιουργήσει,  μεγαλώνοντας, μια πολύ αρνητική εικόνα ο ένας για τον άλλο. Αυτό,  το ανακαλύψαμε όταν πλέον είχαμε ενηλικιωθεί σε μια από τις σπάνιες συζητήσεις μας.  Με φρίκη διαπιστώσαμε οτι η ίδια μας η μάνα παρουσίαζε σαν τέρας το ένα παιδί μπροστά στο άλλο.  Τώρα που έχουμε πάρει την ζωή μας στα χέρια μας, αυτό έχει αποκατασταθεί και  θεωρώ ότι είμαστε πολύ δεμένοι.
Βέβαια, για να μην φανώ αχαριστή και ψεύτρα θέλω να τονίσω ότι υπήρχαν και καλές μέρες μαζί της. Θυμάμαι κάποιες πολύ ξεχωριστές στιγμές που ένιωθα υπέροχα λαμβάνοντας την τρυφερότητα και την αποδοχή της. Ένας άλλος άνθρωπος που θαρρείς και δεν γνώριζε την ύπαρξη του άλλου προσώπου της....  Και βλέποντας αυτά,  προσπερνούσα και παρέβλεπα τις άσχημες αναμνήσεις.
Έλα όμως που όλο αυτό ήταν η εξαίρεση στον κανόνα...
Όπως η αγελάδα που κλωτσάει στο έδαφος τον κουβά με το αρμεγμένο της γάλα, έτσι και η "μανούλα" μου κατέστρεφε με καινούρια γεγονότα όλες τις καλές μας στιγμές.
Και ξανα από την αρχή κακίες, μίση, διχόνοιες και πικρίες.....
Κάθε φορά αναρωτιόμουν με τι διάθεση  θα ξυπνήσει το πρωί για να ξέρω πώς θα περάσει η υπόλοιπη μέρα.
 Βαρέθηκα να προσπαθω να καταλάβω γιατί φέρεται έτσι και να ψάχνω το δίκιο μου...
Τα χρόνια πέρασαν και πλέον είναι πολύ μεγάλη για να αλλάξει.
Η μόνη μου ευκαιρία για να ηρεμήσω και να λυτρωθώ είναι να αποδεχτώ την κατάσταση και να πάψω να ασχολούμαι μαζί της.  Να της μιλάω και να την βλέπω όταν είναι μεγάλη ανάγκη ή δεν γίνεται αλλιώς.
Όλα αυτά θεωρώ ότι μου έχουν δημιουργήσει πολλά απωθημένα και κατάλοιπα. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που θέλω να ανακαλύψω ποια είναι αυτά και να τα ξεριζώσω από μέσα μου γιατί μου προκαλούν μεγάλο βάρος.  Δεν αντέχω άλλο να νιώθω  ότι της αξίζει  να ψοφήσει σαν το σκυλί.  Τρελαίνομαι όταν συνειδητοποιώ ότι ο  θάνατός της κάποια στιγμή θα με χαρόποιήσει τόσο που θα χορεύω πάνω στον  τάφο της...έαν καταδεκτώ να πάω στην κηδεία της...
Είμαι κι εγώ μητέρα και ποτέ δεν θα ήθελα τα παιδιά μου να με αντιμετωπίσουν έτσι.
Η κακή συμπεριφόρα της δικής μου μαμάς μου προκαλεί την επιθυμία να γίνω για τα σπλάχνα μου η πιο γλυκιά και τρυφερή μανούλα.  Δεν θέλω να νιώσουν ότι τις διαχωρίζω.  Πρέπει να καταλάβουν ότι για μένα είναι ότι πιο ξεχωριστό είχα και θα έχω μέχρι να πεθάνω.  Τις γέννησα γιατί συνειδητά είχα αποφάσισει ότι θέλω να τους αφιερώσω την ζωή μου.
Κάθε χρόνο στη γιορτή της μητέρας λαμβάνω πολύ αγάπη από τα κοριτσάκια μου! Αντίστοιχα δεν μπορώ, ούτε ψεύτικα, να νιώσω έτσι για την δική μου μαμά.   Με πιάνει μια αηδία εκείνη την μέρα και εξαναγκαστικά, για να μην της δώσω δικαίωμα, με μισή καρδιά της εύχομαι "χρόνια πολλά".
Δεν είναι πολύ λάθος όλο αυτό? Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί και να το αλλάξει....
Ακόμα και η τελευταία  ελπίδα, για ένα καλύτερο αύριο μαζί της,  με έχει εγκαταλείψει!