Χωρίς τίτλο

Ένα άδειο χαρτί που θέλω να το γεμίσω με λέξεις ...
Τόση διάθεση για γράψιμο κι όταν πάω να αρχίσω, το μυαλό αδειάζει.
Τοίχος και σκοτάδι απλώμεται μεταξύ εμού και του ονείρου μου!
Γιατι?
Διαβάζω βιβλία να πάρω ιδέες, βλέπω ταινίες, ξανακοιτάζω τα παλιά μου γραπτά ...
Το μόνο που νιώθω είναι ότι δεν μου αρέσουν τα μισά χειρόγραφά μου, και θέλω να τα πετάξω...
Ξέρω ότι δεν πρέπει, γιατί θα καταστρέψω στιγμές από το παρελθόν μου κι αυτό είναι κάτι που θα το μετανιώσω αργότερα.
Έσκισα πολλά κείμενά μου  έτσι, και τώρα σιχτιρίζω.
Αναρωτιέμαι πώς άλλοι συγγραφείς ξεπερνάνε αυτή την φάση του "κολλήματος" ?
Εμένα τι είναι αυτό που με ξεμπλοκάρει?