Βροχή

Οι σταγόνες της βροχής πέφτουν με δύναμη στο τζάμι του παραθύρου μου.

Η μυρωδιά του βρεγμένου εδάφους μου τρυπάει ευχάριστα τα ρουθούνια.

Θα ήταν καλύτερα να ήμουν στην εξοχή για να νιώσω την οσμή της μουσκεμένης γης, αλλά ζω στην πόλη, οπότε δεν έχω πολλές πολυτέλειες.

Η βροχή συνήθως μου φέρνει μια γλυκιά απροσδιόριστη θλίψη.

Ευτυχώς είναι Κυριακή και δεν είμαι αναγκασμένη να πάω στη δουλειά.

Φτιάχνω μια κούπα ζεστού καφέ και κάθομαι στην πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο να αφουγκραστώ τις ψιχάλες που πέφτουν με δύναμη.

Το γκρι του ουρανού έχει δώσει μια αντίστοιχη απόχρωση στο δωμάτιο που βρίσκομαι.

Ανοίγω διάπλατα τις κουρτίνες για να έχω καλύτερη θέα.

Αφήνω τις σκέψεις να κατακλύσουν το κεφάλι μου.

Πόσα βουρκωμένα μάτια κρύβονται πίσω από αυτή την βροχή?

Ίσως πάλι, αυτή, να έγινε η αιτία για να πέσουν πολλά δάκρυα.

Πόσοι την υποδέχονται με χαρά?

Μήπως κάποιοι ταλαιπωρούνται εξαιτίας της?

Αν είχε συμβεί άλλη μέρα δεν θα είχα την δυνατότητα να την απολαύσω.

Θα ήμουν έξω και θα έπρεπε να τρέξω να προφυλαχτώ από αυτήν.

Πολύ σκέφτομαι όμως, και νιώθω ότι αρχίζω να χάνω την μαγεία της στιγμής.

Η βροχή θέλει σιωπή!

Έτσι, βυθίζομαι στην πολυθρόνα μου, και πίνοντας μια μεγάλη γουλιά καφέ κλείνω τα μάτια. Αφήνομαι σε αυτή μέχρι να κοπάσει και να βγει το ουράνιο τόξο.

Ο ήλιος ξεπροβάλλει και πάλι ψηλά στον ουρανό.

Τα σύννεφα σχεδόν διαλύθηκαν.

Χαμογελώντας γι΄ αυτό το όμορφο διάλειμμα, πάω να συνεχίσω την ρουτινιάρικη μου καθημερινότητα.