Σουνιάκι....

Για πολύ κόσμο αγαπημένος καλοκαιρινός προορισμός είναι η Μύκονος...

Για άλλους η Φολέγανδρος, η Πάρος, η Κρήτη κλπ

Ο δικός μου είναι το Σούνιο!

Ήρθα για πρώτη φορά πριν 20 χρόνια με τον μεγάλο μου αδερφό.

Μου γνώρισε τους φίλους του κι αυτοί με την σειρά τους μου γνώρισαν άλλο κόσμο, παραλίες, τοποθεσίες, μαγαζιά στο νυχτερινό Λαύριο και πολλά άλλα.

Από τότε έγινε ο παράδεισος και το καταφύγιό μου.

Έχει μια αύρα αυτό το μέρος που δεν την έχω ξανανιώσει όπου αλλού κι αν έχω ταξιδέψει.

Οι πιο αγαπημένοι μου φίλοι ζουν εκεί.

Άλλοι μόνιμα κι άλλοι έρχονται για την περίοδο των διακοπών.

Μπορεί να βρισκόμαστε 2 φορές τον χρόνο αλλά είναι λες και ζούμε συνέχεια μαζί.

Σαν να μην μεσολάβησε μέρα που έχουμε να βρεθούμε ... κι ας έχουν περάσει στην πραγματικότητα 10 μήνες από την τελευταία μας συνάντηση.
Από κάποιο μεγάφωνο ακούγεται πάντα η μουσική του Bob Marley.
Πολλές  νύχτες ξημερωνόμαστε παίζοντας μπιρίμπα, βελάκια και πόκερ...
 Όσες ώρες κι αν είμαστε μαζί ποτέ δε βαριόμαστε και πάντα περνάμε τέλεια.

Ένα από αυτά που μου αρέσουν στο Σούνιο  είναι ότι, όποτε νιώθουμε την ανάγκη, απομονωνόμαστε από όλους κι αράζουμε για μέρες σε διάφορες σπηλίτσες. Είμαστε τόσο κοντά στον πολιτισμό, αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακρυά!

΄Οταν έχουμε τη δυνατότητα, παίρνουμε το σκάφος και πηγαίνουμε απέναντι στη Μακρόνησο για λίγες μέρες ακόμα μεγαλύτερης απομόνωσης....

Εκεί είναι ακόμα καλύτερα... Εξερευνούμε τις ομορφιές του νησιού, κι έχοντας γνωρίσει μερικούς από τους ελάχιστους, μόνιμους κατοίκους καθόμαστε μαζί τους ακούγοντας τις πολλές υπέροχες ιστορίες τους για όσα διαδραματίστηκαν εκεί τα χρόνια της εξορίας.
 Με τη συντροφιά άφθονης μπύρας ή κρασιού τρώμε ότι ψαρέψουν οι ψαράδες της παρέας.

Τα βράδια συνήθως βγαίνουμε σε κάποια μαγαζιά στο Λαύριο.

Σε αυτά είτε ο dj είναι φίλος, είτε ο μαγαζάτορας, είτε ο μπάρμαν.

Όπου και να πάμε, εκτός ότι γεμίζουμε ένα μαγαζί μόνοι μας, είμαστε μια παρέα που διασκεδάζουμε τρελά μέχρι αργά το ξημέρωμα.

Επιστρέφουμε  αφού δούμε την ανατολή, με τελευταία στάση στον αγαπημένο μας φούρνο για την καθιερωμένη  τυρόπιτα. 

Σαν φτάσουμε, ποτέ δεν κοιμόμαστε αμέσως.... Θα κάτσουμε κι άλλο μαζί στην αυλή. 

Κάποιες φορές που έχουμε αντοχές και κέφι κατεβαίνουμε με sleeping bag στην παραλία για να αράξουμε λίγο ακόμα εκεί προτού γυρίσουμε σπίτι ή καταρρεύσουμε στην ακροθαλασσιά.

Αυτή είναι η ζωή μας εδώ..... έτσι κυλάει ο χρόνος μας ..... με αυτούς τους ρυθμούς περνάμε τις διακοπές μας!
Δεν μπορώ να διανοηθώ κάτι καλύτερο από αυτή την παρέα κι αυτό το μέρος.
Όταν είμαι στεναχωρημένη ή πιεσμένη ξεκλέβω κανένα Σαββατοκύριακο τον χειμώνα κι έρχομαι στο Σούνιο να ξανανιώσω καλοκαίρι....