Παλιό σακάκι

Είχα χρόνια να πάω στο πατρικό μου.

Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στο κέντρο της πόλης, μιας και οι υποχρεώσεις μας ήταν πλέον εκεί. Οι καθημερινές μετακινήσεις μας ταλαιπωρούσαν στην καθημερινότητά μας κι έτσι αναγκαστήκαμε να νοικιάσουμε ένα διαμέρισμα σε πιο βολική περιοχή.

Το σπίτι είχε μείνει ακατοίκητο κοντά επτά χρόνια. Κανένα Σαββατοκύριακο περνούσαμε μόνο από κει, για να δούμε αν είναι ακόμα στη θέση του ή αν του έχουν κάνει διάρρηξη.

Να ΄ναι καλά ο γείτονας που ανιδιοτελώς μας πότιζε τον κήπο. Τα δέντρα είχαν θεριέψει.

Κάποια στιγμή, όταν μεγάλωσα κάπως κι έκανα οικογένεια, αποφάσισα να επιστρέψω στο πατρικό μου. Δεν είχα λόγo πλέον να μένω στην Αθήνα. Γιατί να μεγαλώσω τα παιδιά μου σε μια πολυκατοικία όταν είχα μια σπιταρόνα, με μεγάλο κήπο, ανεκμετάλλευτη να με περιμένει?

Για να γίνει όμως αυτό είχαμε πολύ δουλειά να κάνουμε....

Το σπίτι είχε αρχίζει να ρημάζει τόσα χρόνια αφρόντιστο. Ο άντρας μου ανέλαβε τα μαστορικά κι εγώ το ξεσκαρτάρισμα απ όσα δεν χρειαζόμασταν πλέον.

Οι δικοί μου μας έδωσαν την άδεια να πετάξουμε όσα δικά τους ήταν εκεί. Ό,τι τους ήταν απαραίτητο το είχαν πάρει με την μετακόμιση.

Έτσι άρχισα να γεμίζω κούτες και σακούλες με πράγματα για δόσιμο ή για πέταμα.

Σε κάποια από τις πολλές ντουλάπες που άδειασα βρήκα ένα παλιό σακάκι του πατέρα μου.

Πριν λίγο καιρό τον είχα χάσει και η απουσία του μου είχε στοιχίσει πολύ.

Αυτό το σακάκι κάποτε ήταν το αγαπημένο του.

Μιας και συνήθιζε να με παίρνει μαζί του όπου πήγαινε είχα την δυνατότητα να θυμάμαι όλες τις φορές που το φόρεσε. Μου ήρθαν μνήμες πού είμασταν και τι κάναμε την κάθε φορά ...

Το πήρα στην αγκαλιά μου και το μύρισα. Είχα την αίσθηση ότι είχε κρατήσει ακόμα, αχνά, μια ιδέα από την μυρωδιά του.

Συγκινήθηκα!

Κοίταξα στις τσέπες μήπως έχει ξεχασμένο κάτι, μιας και συνήθιζε να αφήνει πράγματα εκεί.

Όντως, ένα χαρτάκι διπλωμένο που είχε γράψει ο ίδιος κάτι βρισκόταν μέσα σε αυτή, μαζί με μια καραμέλα βουτύρου, που τόσο τις αγαπούσε.

Δε μου πήγε η καρδιά να βάλω το σακάκι του με τα άλλα για δόσιμο. Το συγκεκριμένο το κράτησα μαζί με λίγα ακόμα πράγματα, σαν ενθύμιο, να τον θυμάμαι.

Τώρα, παρόλο που έχουν περάσει χρόνια, κάθε φορά που ανοίγω την ντουλάπα χαμογελάω και λέω.... “γεια σου μπαμπά!”